Dag 14. Maandag 12 augustus.

Maandag 12 augustus

Vandaag stond in het teken van het werk van de zusters van Abaja ba Kristo. Nadat we gisteren op deze prachtige plaats waren aangekomen, maakten we vandaag echt kennis met hun dagelijkse werk en projecten.

We begonnen de ochtend met het bijwonen van een voorlichtingsbijeenkomst over landbouw, family planning, gezondheid en duurzaamheid. De vertegenwoordigers, vooral vrouwen, uit verschillende dorpen en gemeenschappen waren naar de zusters gekomen om les te krijgen over deze onderwerpen. Het is de bedoeling dat zij op hun beurt de kennis weer verspreiden, zodat een soort groeiende olievlek ontstaat. Opvallend was de kracht die de vrouwen uitstraalden, ze waren trots om te mogen leren en maakten druk aantekeningen.

Hierna brachten we een bezoek aan een van de door de zusters gesteunde landbouwprojecten. De leider van het project  vertelde uitgebreid over alle verschillende gewassen en landbouwtechnieken die worden gebruikt. Ik raakte hier al snel in gesprek met een Duitse ontwikkelingswerker die op de school van de zusters werkt. Hij legde uit dat Rwanda, hoewel het in vergelijking met andere landen ver ontwikkeld is, nog steeds hulp kan gebruiken. Er zijn weinig grondstoffen in het land, dus heeft de regering de ambitie om van Rwanda ‘het Silicon Valley van Afrika’ te maken. Hiervoor is goed en toegankelijk  onderwijs nodig en daarin kunnen nog grote stappen worden gezet. Verder spraken we nog over mensenrechten in Rwanda en hoe landen als Nederland en Duitsland daar mee om zouden moeten gaan.

Toen we halverwege de middag weer terug waren bij de zusters kregen we een rondleiding van zuster Marie-Louise. We begonnen in het gezondheidscentrum , dat er erg schoon en verzorgd uit zag. De zusters vertelden over de problemen en kansen waarmee het centrum te maken heeft.

De rondleiding vervolgde zich op het deel van het terrein waar de zusters wonen. Zuster Marie-Louise vertelde dat een zuster pas na 10 jaar volwaardig deel uitmaakt van de gemeenschap. In de jaren hiervoor zijn er steeds evaluatiemomenten om te kijken of de zuster en de gemeenschap goed bij elkaar passen. Elke zuster heeft haar eigen verantwoordelijkheid en is daarvoor goed opgeleid. Zo zijn er zusters die werken op de school, in het ziekenhuis of de administratie doen.

Om ons welkom te heten was er ‘s avonds een feest voor ons georganiseerd. Tijdens het diner vertelde een van de zusters hoe de gemeenschap de genocide had beleefd. Meerdere keren waren moordenaars onderweg, maar gelukkig konden ze steeds afgekocht worden met geld totdat de zusters bescherming kregen van VN-militairen. De zusters die dat wilden konden onder begeleiding het land uit vluchten. Andere bleven, maar gelukkig hebben alle zusters deze verschrikkelijke periode overleefd. Na het eten werd er gedanst, gezongen en werden we met vrij lange toespraken van verschillende zusters  bedankt voor onze komst! Een mooie afsluiting van weer een drukke dag.

Rik de Waard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *