Dag 3. Donderdag 1 augustus

Donderdag 1 augustus

Vandaag ontbeten we met gekookte eieren, watermeloen, koffie en brood met chocoladepasta of jam. Het eten valt heel erg mee tot nu toe!

Na het ontbijten stapte we in de auto richting Kayonza voor de tweede dag bij Mwana Ukundwa. Na 1,5 uur kwamen we aan en werden we bijna gelijk naar boven op een heuvel gebracht om daar te gaan voetballen op een stoffig veld met de kinderen en jongeren. De wedstrijd in gemengde teams bleef lang steken op 2-0 maar in de slotfase kwam het team dat de hoop al bijna had opgegeven, mede dankzij sterspeler Ruurd, toch nog gelijk en eindigde de wedstrijd in 2-2.

Na de wedstrijd liepen we naar beneden om bij het kantoor van AMU de eerste souvenirs te kopen. Deze in elkaar gevlochten mandjes en armbandjes waren gemaakt door vrouwen die besmet waren met HIV/Aids. Vervolgens werden we officieel welkom geheten met verschillende Rwandese dansen en liedjes. Het liedje ‘Education is the key I must use’ bleef bij ons hangen. De kinderen zongen over het belang om goed hun best te doen op school om zo hun dromen werkelijkheid te kunnen laten worden.

Ook wij konden niet achterblijven en na het zingen van ‘hoofd, schouders, knie en teen’ stelden we onszelf voor. De kinderen mochten ons ook vragen stellen, opvallend genoeg bleken ze vooral geïnteresseerd in onze liefdeslevens en relaties.

Na het eten bij Mwana Ukundwa reden we naar Lake Muhazi. Na alle indrukken van de afgelopen dagen was het heerlijk om even te kunnen ontspannen in het restaurant en bij het meer. Toen iedereen weer enigszins bijgekomen was keerden we terug naar het guesthouse. De kinderen langs de weg zwaaiden bijna onophoudelijk, alleen Arne moest het een keer doen met een middelvinger als reactie op zijn gezwaai. Onderweg ontstonden bijzondere gesprekken. In de ene auto werden vele vragen gesteld door de Rwandezen die met ons meereden. Ze wilden alles weten over ons land, de cultuur en de verschillen met Rwanda. Ook waren ze heel open over de moeilijke weg naar verzoening na de genocide. In de andere auto, met chauffeur Polycarp, spraken we over armoede in Rwanda. Polycarp vertelde dat zijn zoon graag timmerman wil worden, maar dat hij de opleiding niet kan betalen en dat zijn zoon zijn droom daardoor niet bereiken. We hadden genoeg om verder over na te denken. Morgen gaan we naar de gastgezinnen en ontmoeten we de Lightgroup, vast weer een aantal nieuwe herinneringen die we in de komende dagen weer op de site zullen posten.

Groepsfoto bij Mwana Ukundwa

Anton, Arne en Rik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *